X
تبلیغات
پیکوفایل
رایتل

Your image is loading...


شعری از کارو به مناسبت سالروز غم انگیز مرگ صادق هدایت

داستان سرای نامدار ایران

 

... که چهار سال پیش در پرلاشز پاریس به خاکش سپردند، من هیچ وقت سعادت دیدار او رانداشتم! دلم می خواست یک بار در گذشته ها می دیدمش، به پایش می افتادم و می بوسیدمش. به پای خودش نه، به پای عظمت روحش. آن وقت می گفتم آخ هدایت، تو چقدر بزرگی- چرا آنقدر بزرگی؟!

هدایت دور از وطن مرد.

او این خاک فلک زده را حتی برای مردن هم لایق نشمرد!

چه حقیقت تلخی!

خاک بر سر ما!

 

ﻛﺎﺭﻭﺍﻧﻬﺎ!!! ﻛﺎﺭﻭﺍﻧﻬﺎ!!!
ﭘﺮ ﻛﻨﻴﺪ ﺍﻣﺸﺐ ﺑﻪ ﺩﺍﻣﺎﻥ ﺳﻴﺎﻫﻲ ﻫﺎ
ﺳﺮﺷﻚ ﺳﺮﻛﺶ ﺍﻓﺴﻮﺳﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﻮﻳﺪ ﺍﺯ ﻣﺎﺗﻢ ﻳﻚ ﺷﺎﻋﺮ ﺷﻮﺭﻳﺪﻩ ﺳﺮ...
ﺻﺤﺮﺍ ﺑﻪ ﺻﺤﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﺪﺭ
ﻓﺮﻳﺎﺩ ﺭﻩ ﮔﻢ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﻓﺴﻮﺳﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭﺩﻳﺪ ﻓﺮﻭ ﭘﻴﭽﻴﺪ ﺩﺭ ﻫﻢ ﻳﻜﺴﺮﻩ
ﻃﻮﻣﺎﺭ ﻧﻮﺭ ﺁﺗﺶ ﻓﺎﻧﻮﺳﻬﺎ ﺭﺍ...
ﻛﺎﺭﻭﺍﻧﻬﺎ!!! ﻛﺎﺭﻭﺍﻧﻬﺎ!!!

ﺳﺮﺩﻫﻴﺪﺍﻣﺸﺐﻓﻐﺎﻥﻭﺷﻴﻮﻥﻧﺎﻗﻮﺳﻬﺎ
ﺭﺍ
ﺗﺎﺯﺩﺳﺖﻣﺮﮒﺑﺮﻓﺮﻕﺯﻣﻴﻦﺯﻧﺪﮔﻲ
ﻛﻮﺑﻢ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻥﻋﺎﻟﻢ، ﺩﺭﺩ ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ ﺣﺎﻟﻲ ﻛﺎﺑﻮﺳﻬﺎ
ﺭﺍ
ﻛﺎﺭﻭﺍﻧﻬﺎ!!! ﻛﺎﺭﻭﺍﻧﻬﺎ!!!
ﻓﺎﺭﻏﻢﺍﻣﺸﺐ،ﺑﻤﺮﮒﻣﺎﺩﺭﻡﺍﺯﻋﺎﻟﻢ
ﺍﻓﺴﻮﻥ ﻣﺴﺘﻲ
ﺟﺰ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻴﺴﺖ ﻫﺮ ﭼﻪ ﮔﻔﺘﻢ ﺍﻣﺸﺐ
ﻣﺮﮒ ﺁﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﺮﻭﻛﻮﺑﻴﺪﻩ ﺩﺭ ﻣﻦ
ﻛﺸﺘﻪ ﺩﺭ ﻣﻦ ﺭﻭﺡ ﺍﻳﻤﺎﻧﻢ ﺑﻪ ﻫﺴﺘﻲ
ﻭﻩ!ﻛﺰﻳﻦﺩﻧﻴﺎﻱﻣﺮﺩﻩﭘﺮﻭﺭﻭﻣﺮﺩﻩ
ﭘﺮﺳﺘﻲ
ﺟﺎﻥ ﻣﻦ ﺑﺮ ﻟﺐ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﺍﻱﺍﺯﺍﻳﻦﺩﻭﺭﺍﻥﻧﻜﺒﺘﺒﺎﺭﻣﺤﻨﺖﭘﺮﻭﺭ
ﻣﺮﮒ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ!!!
ﻛﺎﺭﻭﺍﻧﻬﺎ!!! ﻛﺎﺭﻭﺍﻧﻬﺎ!!!
ﭼﺎﺭﻩ ﺍﻱ؛ ﻛﺎﻳﻦ ﺷﺎﻡ ﺗﻴﺮﻩ
ﺩﺍﻣﻨﻢ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺷﻨﻴﻬﺎ ﭘﺎﻙ ﻛﺮﺩﻩ
ﻫﺮ ﭼﻪ ﻧﻴﻜﻮ ﺑﻮﺩ ﺯﻳﺒﺎ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﻦ
ﺩﺭﺳﻜﻮﺕﺗﻴﺮﮔﻴﻬﺎﺧﻮﺭﺩﻛﺮﺩﻩ،ﺧﺎﻙ
ﻛﺮﺩﻩ
ﭘﺎﺑﻪﺳﺮﺩﻳﻮﺍﻧﻪﻭﺷﻮﺭﻳﺪﻩﺍﺯﺷﻮﺭ
ﺷﺮﺍﺑﻢ، ﺩﺭ ﻋﺬﺍﺑﻢ
ﻛﺎﺭﻭﺍﻧﻬﺎ،ﭼﺎﺭﻩﺍﻱ؛ﻣﻦﺗﺸﻨﻪﻳﻚﺟﺮﻋﻪ
ﺁﺑﻢ
ﺁﺏﻧﻪ،ﻳﻚﻗﻄﺮﻩﺍﺷﻚﺣﺴﺮﺕﺩﻧﻴﺎ
ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺍﺷﻚﺧﺎﻙﺁﻟﻮﺩﻱﺍﺯﺍﻋﻤﺎﻕﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻥﺁﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﻣﻴﺪﻩ
ﺗﺎﺯﺩﺍﻳﻢﮔﺮﺩﻭﺧﺎﻙﺗﻴﺮﻩﺑﺨﺘﻴﻬﺎﻱ
ﺧﻠﻘﺖ ﺭﺍ
ﺧﻮﻧﻴﻦ ﺻﻔﺤﻪ ﻗﻠﺐ، ﺧﺮﺍﺏ ﺍﻧﺪﺭ ﺧﺮﺍﺑﻢ
ﺗﺎﻛﻪﻧﺎﻣﺶﺭﺍﻓﺴﻮﻥﺍﻓﺰﺍﻭﺳﺤﺮﺁﺳﺎ
ﻛﻼﻣﺶ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻢ
ﺳﺤﺮ ﺁﺳﺎ ﻛﻼﻡ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻲ
ﻛﻪﺭﻭﺣﺶﻣﺮﺩﺩﺭﭘﻴﭻﻭﺧﻢﻳﻚﺩﺭﺩ
ﭘﻨﻬﺎﻧﻲ
ﺭﻧﺞ ﺍﻳﻦ ﻣﺤﻴﻂ ﻇﺎﻟﻢ ﭘﺮ ﺩﺭﺩ
ﺍﺯ ﺩﺭﮔﺎﻩ ﻓﺮﺩﺍﻱ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻃﺮﺩ
ﻭﻣﺄﻭﺍﺟﺴﺖﺯﻳﺮﺧﺎﻙ،ﺗﺎﺩﻳﮕﺮﻧﺒﻴﻨﺪ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ!!!
ﺁﻭﺍﺭﻩ ﺍﻧﺪﺭ ﻛﻠﺒﻪ ﻫﺎﻱ ﻓﻘﺮ...
ﻛﺎﺭﻭﺍﻧﻬﺎ!!! ﻛﺎﺭﻭﺍﻧﻬﺎ!!!
ﺍﻣﺸﺐﺍﺯﺧﻠﻮﺗﮕﻪﺻﺤﺮﺍﻱﺑﻲﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺧﺎﻣﻮﺷﻲ
ﻭﺩﻧﻴﺎﻱﺗﺒﻬﻜﺎﺭﺗﺒﺎﻫﻲﭘﺮﻭﺭﺟﻬﻞ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻲ
ﻧﺴﻴﻤﻲﺭﻭﺡﻓﺮﺳﺎﻣﻴﺨﺰﺩﺑﺮﺑﺴﺘﺮﺁﺷﻔﺘﻪ
ﺣﺎﻝ ﺁﺷﻴﺎﻧﻢ
ﻭﻩ!ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺍﻣﺸﺐ ﻣﻦ ﭼﺴﺎﻥ ﻫﻤﭽﻮﻥ
ﺳﮓ ﻭﻟﻜﺮﺩ
ﺑﺎﻭﻟﮕﺮﺩﻱﻣﺸﺘﻲﺳﺮﺷﻚﺩﺭﺑﺪﺭ
ﻫﻤﺪﺍﺳﺘﺎﻧﻢ...
ﻛﺎﺭﻭﺍﻧﻬﺎ!!! ﻛﺎﺭﻭﺍﻧﻬﺎ!!!
ﻣﺮﮒ ﺩﻫﺸﺘﺰﺍﻱ ﻋﺸﻖ ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﻲ
ﻣﺮﮒﺍﻧﺴﺎﻧﻲﻛﻪﺩﺍﺩﺵﻣﺮﺩﻭﻓﺮﻳﺎﺩﺵ
ﻓﺮﻭ ﭘﮋﻣﺮﺩ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺩ ﺑﻴﺪﺍﺩ ﺁﻓﺮﻳﻦ ﺟﻬﻞ ﺍﻧﺴﺎﻧﻲ
ﻏﺮﻗﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﻥ ﺳﻴﻪ ﺯﺍﻧﻮ ﺯﺩﻩ ﺑﺮ ﺁﺳﺘﺎﻧﻢ
ﻭﻩ!ﻛﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﺴﺎﻥ
ﻣﻦ ﺑﺎ ﺳﺮﺷﻚ ﺗﻠﺦ ﻣﺮﺟﺎﻥ
ﮔﻴﺞ ﻟﺮﺯﺍﻥ، ﮔﻨﮓ ﻟﻐﺰﺍﻥ
ﺑﺮ ﺳﻜﻮﺕ ﺳﺮﺩ ﺳﻨﮓ ﺩﺍﺵ ﺁﻛﻞ...
ﺁﺧﺮ ﺍﻣﺸﺐ ﻛﺎﺭﻭﺍﻧﻬﺎ...
ﺑﺎﺭﻭﺡﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥﻭﻣﺎﺕﺩﺍﺵﺁﻛﻞﻫﻢ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻢ
ﺩﺭ ﺟﺴﺘﺠﻮﻱ ﻋﺸﻖ ﻣﺮﺟﺎﻥ
ﻣﻴﻜﺸﺪ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﺣﺴﺮﺕ ﺩﺭ ﺳﻜﻮﺕ ﺁﺳﺘﺎﻧﻢ
ﻛﺎﺭﻭﺍﻧﻬﺎ!!! ﻛﺎﺭﻭﺍﻧﻬﺎ!!!
ﻃﻮﻃﻲ ﺍﻓﺴﺮﺩﻩ ﺩﻝ ﭼﻮﻥ ﻣﺮﻍ ﺷﺐ
ﺷﻴﻮﻥ ﻛﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻦ ﻻﻧﻪ ﻛﺮﺩﻩ
ﻻﻧﻪ ﻋﺸﻖ ﻣﺮﺍ، ﻗﻠﺐ ﻣﺮﺍ
ﺩﺭ ﻗﻠﺐ ﺷﺐ ﻭﻳﺮﺍﻧﻪ ﻛﺮﺩﻩ
ﺭﻭﺯﻭ ﺷﺎﺩﻱﺳﺮ ﺑﺴﺮ ﮔﻢﮔﺸﺘﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺝ
ﺳﺮﺷﻚ ﺷﺎﻣﮕﺎﻫﻢ
ﺳﻮﻱ ﺧﺎﻛﻲ ﺑﺴﺘﺮ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ ﺟﺎﺭﻱ
ﺍﺷﻚ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ، ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﻧﮕﺎﻫﻢ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﻳﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻛﻪ ﺩﻭﺯﻡ
ﺑﺴﺘﻪ ﺭﺍﻫﻢ، ﺑﺴﺘﻪ ﺭﺍﻫﻢ
ﻛﺎﺭﻭﺍﻧﻬﺎ!!! ﻛﺎﺭﻭﺍﻧﻬﺎ!!!
ﺑﺎ ﻣﻦ ﺍﻣﺸﺐ ﭼﻬﺎﺭ ﺳﺎﻟﻲ ﺑﺮ ﻋﻘﺐ ﺭﺍﻧﻴﺪ
ﭼﺮﺥ ﻋﻤﺮ ﻓﺮﺳﺎﻱ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺷﻜﺴﺖ ﺑﺎﻝ ﻣﺮﻍ ﺑﻴﻜﺲ ﻫﺠﺮﺍﻥ
ﺑﻪ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺁﻭﺭﻳﺪ ﺁﻥ ﻣﺮﻏﻚ ﺑﻲ ﺁﺷﻴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺎﺑﻪﺯﻳﺮﭘﺎﮔﺬﺍﺭﻡﻧﻴﻤﻪﺷﺐﺷﻴﺐﻭ
ﻓﺮﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺎ ﺑﺠﻮﻳﻢ...ﺗﺎ ﺑﮕﻮﻳﻢ....
ﭘﺮﻻﺷﺰ....ﺍﻱﺧﻮﺍﺑﮕﺎﻩﻧﻐﻤﻪﭘﺮﺩﺍﺯﺍﻥ
ﻋﺸﻖ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﻲ
ﻛﻮ؟ ﻛﺠﺎ ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻩ ﺁﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﻴﺴﻲ ﺁﻓﺮﻳﻦ
ﺁﻧﻜﻪ ﻋﺸﻘﻲ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﭘﻬﻨﺎﻱ ﺍﺷﻜﻲ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺁﻧﻜﻪﻋﻤﺮﺵﻣﺮﮒﺑﻮﺩ،ﻣﺮﮒﻋﻤﺮﺵ
ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﻲ
ﭘﺮﻻﺷﺰ...ﻣﺤﺾﺧﺪﺍﻓﺮﻳﺎﺩﻛﻦﺗﺎﺑﺸﻨﻮﻡ
ﺑﺎﺭﻱ ﺻﺪﺍﻳﺖ
ﻛﻮ ﻫﺪﺍﻳﺖ؟!!!ﻛﻮ ﻫﺪﺍﻳﺖ؟!!!
ﻛﻮ؟ﻛﺠﺎﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻩﺁﻥﺗﻚﺍﺧﺘﺮﺧﺎﻙ
ﺁﺷﻨﺎﻱ ﺁﺳﻤﺎﻧﻲ
ﺗﺎ ﺭﺳﺎﻧﻢ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺧﺎﻙ ﺍﻭ
ﺳﻼﻡﺻﺎﻣﺖﻫﻢﻣﻴﻬﻨﺎﻥﻟﺨﺖﻭﻋﻮﺭﺵ
ﺭﺍ
ﺗﺎ ﺑﺒﻮﺳﻢ ﺑﺎ ﻟﺐ ﺣﺴﺮﺕ
ﺑﻪﺧﺎﻙ ﻣﻈﻠﻢ ﻏﺮﺑﺖﻟﻤﻴﺪﻩ ﺳﻨﮓ ﮔﻮﺭﺵ
ﺭﺍ
ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﻢ ﺭﻭﺡ ﭘﺎﻛﺶ
ﺗﺎﺑﺨﻮﺍﻧﻢﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮﺭﻭﻱﺧﺎﻛﺶﺑﻮﻑ
ﻛﻮﺭﺵ ﺭﺍ...